Słownik trudnych słów

• snadnie daw., przestarz., starop. łatwo, bez przeszkód. 19 lektur
  27×
• jeno daw., gw., gw., daw., starop. tylko. 16 lektur
  62×
• lubo daw., starop., przestarz. choć, chociaż; lubom tu zrodzon : choć jestem tu urodzony. 15 lektur
  58×
• czyli daw., starop. tu: czy też, czy może, czy aby, czyżby (daw. konstrukcja z partykułą -li). 15 lektur
  40×
• siła daw., starop., przestarz. wiele, dużo; bardzo. 13 lektur
  82×
• kędy daw., gw., dawn., daw. gdzie, dokąd, którędy 13 lektur
  18×
• tuszyć daw., starop. mieć nadzieję; por. wyraz pokrewny: otucha. 12 lektur
  21×
• kontent daw., przestarz., z łac., z łac., daw., z łac. zadowolony. 12 lektur
  17×
• snadź daw., gw., daw., gw., starop. zapewne, widocznie, prawdopodobnie. 11 lektur
  46×
• tedy daw., starop. dziś w znaczeniu: zatem, wtedy. 11 lektur
  19×
• przecz daw., starop., przestarz. czemu; przez co; dlaczego; w jakim celu. 11 lektur
  15×
• imać daw., starop. tu forma 3 os. lp: imie chwytać, brać się za co. 11 lektur
  13×
• kierz daw., reg. krzew, krzak. 10 lektur
  22×
• dowcip daw., tu daw., starop. tu: być może chodzi o sprytne ukrywanie uczuć (dowcip jako fortel, zdolność kombinowania, pomysłowość). 10 lektur
  21×
• wiorsta z ros. daw. jednostka długości, ok. 1 km. w dwudziestu wiorstach od miasta — dziś popr.: dwadzieścia wiorst od miasta a. o dwadzieścia wiorst od miasta. 10 lektur
  15×
• mars mit. rzym., gr. Ares, daw. surowy wyraz twarzy; od imienia boga wojny w mit. rzym., Marsa. 10 lektur
  10×
• miasto daw., starop. [tu:] Ateny, którymi zarządzał Pizystrat z wielką łagodnością. Młody Grek, jak mówi Valerius Maximus, córkę władcy ateńskiego publicznie pocałował. Żona Pizystrata skarżyła przed mężem na tę zniewagę ich krwi i stanowi wyrządzoną; co na to odpowiedział Pizystrat, wiemy ze słów tekstu. 9 lektur
  13×
• gumno przestarz. tu: budynek, w którym składano zboże przed wymłóceniem; określenie to odnosiło się również niekiedy do placu twardo ubitej ziemi w stodole, gdzie młócono zboże cepami. 9 lektur
  10×
• miarkować daw., gw., gw., daw. rozumieć, orientować się, wnioskować. 9 lektur
  10×
• chudoba gw., daw., starop. własność, dobytek; tu: posiadane zwierzę. 9 lektur
  9×
• przyrodzenie daw., starop. to, co jest przyrodzone człowiekowi, natura. 9 lektur
  9×
• sążeń dawna jednostka długości, równa szerokości rozpostartych ramion dorosłego mężczyzny, tj. ok. 1,8–2 m. 9 lektur
  9×
• łokieć daw. jednostka miary o długości ok. 60 cm (choć różniącej się w zależności od epoki historycznej, regionu i państwa); tradycyjnie w Europie łokieć mierzył tyle, ile w średniej długości ręce wynosi odległość od stawu łokciowego do końca palca środkowego; łokieć dzielił się najczęściej na 2 stopy a. 24 cale. 9 lektur
  8×
• nazad daw. w tył, z powrotem. 8 lektur
  16×
• sklep daw., tu daw., starop. piwnica bądź rzadziej inne pomieszczenie służące za magazyn. 8 lektur
  14×
• by daw., starop. tu skrócone: niby, jakby. 8 lektur
  13×
• hajduk z węg., z węg. hajdú, węg. służący ubrany na wzór piechoty węgierskiej. Ochocki, po opisaniu bardzo dokładnym ubioru hajduków, dodaje: „Na hajduka dobrze zrobić odzienie było wielkim kunsztem; dobierano zwykle na nich jak najlepiej zbudowanych ludzi. [W kościele] hajduk trzymał przy panu pałasz, kiedy nie było wielkiego festu, w uroczyste bowiem dni wszyscy szli do kościoła przy pałaszach”. (J. D. Ochocki, Pamiętnik , Wilno 1857, t. I, s. 96–97). 8 lektur
  13×
• jagody daw., przestarz., poet. policzki; dziś popr. forma N.lm: jagodami. 8 lektur
  13×
• czyliż daw. (daw.) — konstrukcja z partykułą pytającą -li oraz skróconą partykułą -ż w funkcji wzmacniającej; znaczenie: czy rzeczywiście, czy naprawdę. 8 lektur
  10×
• niewczesny daw. nieodpowiedni, w niewłaściwym czasie wydarzający się (powiedziany itp.). 8 lektur
  10×
• pierwej daw. najpierw, na początku; wcześniej. 8 lektur
  10×
• naści daw., gw., daw., reg. masz, trzymaj, weź. 8 lektur
  9×
• niesporo daw., przestarz. niechętnie, niewygodnie. 8 lektur
  9×
• sromota daw., starop. hańba; czyn, którego należy się wstydzić. 8 lektur
  9×
• wasąg daw., z niem. Fassung wóz gospodarski, dość prymitywny powóz czterokołowy bez resorów, z nadwoziem drabinkowym lub w kształcie wiklinowego kosza, opartym bezpośrednio na osiach; używany w Polsce do pocz. XX wieku. 8 lektur
  9×
• cal dawna jednostka miary długości, równa ok. 2,5 cm. 8 lektur
  8×
• kiej gw., daw. kiedy; tu: przecież. 7 lektur
  65×
• zali daw., starop., przestarz. partykuła pytająca, dziś: czy. 7 lektur
  48×
• nawa daw., starop., z łac. statek, okręt. 7 lektur
  35×
• zoczyć daw. zobaczyć, spostrzec. 7 lektur
  18×
• krom daw., starop. oprócz. 7 lektur
  15×
• wżdy daw., starop. zawsze, przecież. 7 lektur
  15×
• Achilles mit. gr. syn Peleusa, króla Ftyi, i Tetydy, nimfy morskiej. Walczył po stronie Greków. Jego całe ciało z wyjątkiem pięty było odporne na zranienia. Zgodnie ze znaną mu przepowiednią miał zginąć w wojnie trojańskiej. Przedstawione wypadki toczą się po tym, jak Achilles odmówił dalszej walki, ponieważ Agamemnon zabrał mu jego brankę (niewolnicę), Bryzeidę. 7 lektur
  13×
• opończa płaszcz z kapturem, bez rękawów, podobny do peleryny, noszony daw. jako ubranie podróżne. 7 lektur
  11×
• Fortuna mit. rzym., z łac. „bogini szafująca złem i dobrem, szczęściem i nieszczęściem. Wyobrażają Fortunę ślepą i łysą, nigdy nie siedzącą, ale skwapliwą do biegu, mającą skrzydła u nóg, jedną nogą stojącą na kole szybko obracającym się, drugą na powietrzu”. (P. Chompre, Słownik mytologiczny ). 7 lektur
  10×
• bawić daw. zaprzątać uwagę, tu: zwodzić. 7 lektur
  9×
• grobla wał ziemny utrzymujący wodę w sztucznych zbiornikach wodnych, takich jak stawy i kanały; grzbietem grobli często wiodły drogi. 7 lektur
  9×
• obrok karma przeznaczona dla koni. 7 lektur
  9×
• łacno daw., gw., gw., daw., starop. bez trudu, łatwo. 7 lektur
  9×
• alkowa daw. mały pokoik bez okien, przylegający do większego pokoju, przeznaczony na sypialnię. 7 lektur
  8×
• czeladź daw. hebr. עֲבֻדָּה רַבָּה ( awuda raba ): ‘liczne prace’. W znaczeniu ‘wiele zadań, wiele rzeczy do zrobienia, wiele przedsięwzięć’. zob. Raszi do 26:14. 7 lektur
  8×
• kosa daw., daw.; tu forma D. lm: kós, daw., gw., poet. tu: warkocz. 7 lektur
  8×
• miesiąc daw., daw., poet. księżyc. 7 lektur
  8×
• płeć daw. cera, skóra. 7 lektur
  8×
• dyszkant głos chłopięcy; odmiana wysokiego głosu ludzkiego, jaki najczęściej posiadają chłopcy przed mutacją. 7 lektur
  7×
• ekwipaż daw., z fr. équiper rodzaj lekkiego, luksusowego powozu (pojazdu konnego z zaprzęgiem). 7 lektur
  7×
• Gody daw., daw., gw. radość, wesele; w. 25-28: Cicero głosił, że mędrzec powinien ze spokojem przyjmować wszystkie nieszczęścia, unikając jedynie hańby. Gdy jednak umarła jego córka Tulia, przeżył to głęboko. 7 lektur
  7×
• laufer daw., z niem., z niem.: Läufer, z niem., daw. w gwarze obozowej: goniec obozowy, więzień funkcyjny. 7 lektur
  7×
• opona daw. tu: opończa; szeroki i długi, obszerny płaszcz. 7 lektur
  7×
• pospołu daw., starop. razem, wespół (por. rzadko już używany wyraz społem: razem). 7 lektur
  7×

Nic nie pasuje. Spróbuj strony litery powyżej.