chudoba
gw., daw., starop.
- własność, dobytek; tu: posiadane zwierzę.
- dobytek, zwł. ruchomy; tu: plony.
- majątek, zwł. ruchomy, tu: bydło.
- niewielki majątek, inwentarz.
W lekturach
…pod pierzynę; ale się nie dała, szronem przetarła oczy i nalazłszy to zagubione słowo pacierza, poszła w podwórze naglądać chudoby a budzić śpiące.…
— Czemu chudobę mi dręczysz?
Drzewiej, kiedyśmy to oba ze Zbyszkiem wojowali pod księciem Witoldem, miał oko na naszą chudobę opat, ba, trochę i Zych ze Zgorzelic, a teraz nie będzie i tego.
Marnieją moje letnie chudoby;
Ale mu było wtedy, jakby własnej chudoby poniechał.
Dusić drobną chudobę do obór się wdziera:
I uczciwej chudoby bez posagu pragnę.
Jakże mnie to onej chudoby i dachu nad głową ustąpić?
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część trzecia - Wiosna — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.