kędy

A kędy tknęła ziemię słoneczna szata, tam podnosiły się drżące trawy, nabrzmiewały lepkie pęki, chlustały zielone pędy i szeleściły listeczki nieśmiałe.

I zniszczył miasta te, i całą ową okolicę, i wszystkich mieszkańców tych miast, i roślinność ziemi.

Nie patrząc kędy, gotowi iść wszędzie;

Ten ruch w warsztatach okrętowych, kędy

I nie dziwota, że mu natrętna obecność rybiego ogona psuła uroczyste powaby zdarzonego szczęścia, marnując to szczęście od tej właśnie strony, kędy niegodny przywłaszczenia ogon przebywać raczył.

Garść ziemi, kędy dziesięć tysięcy wyrżnięto

Stojąc nad wodą, kędy dążą łanie.

A ty tam, kędy dla mnie kończą się niebiosy,