tuszyć

A zresztą tuszę, że nic mnie nie czeka,

I że przed świtem, jak czatownik tuszył

Cokolwiek, bo je złamać jeszcze sobie tuszył.

Pozwól, Panie, tuszyć,

— Choć dziwne są obyczaje w tym kraju, nie obrony, ale towarzystwa waszego szukałem — odparł Lichtenstein — jakoż tuszę, że się jeszcze spotkamy i na tutejszym dworze, i gdzie indziej...

Com dawno tuszył i w głos opowiedał,

Tedy na pewne tuszę, żeć dzieło uwieńczy;

Co zaś do wozów, to ich nie mam, bo z towarzyszami po żołniersku komunikiem idę, ale pan poseł ma i tuszę, że jako uprzejmy kawaler chętnie nimi pani i jejmościance służyć będzie.