mars
mit. rzym., gr. Ares, daw.
- surowy wyraz twarzy; od imienia boga wojny w mit. rzym., Marsa.
- bóg wojny, jeden z najważniejszych bogów w starożytnym Rzymie.
- tu: gniewna mina; od imienia Marsa, boga wojny w mit. gr.
- groźna, wojownicza mina; od imienia rzym. boga wojny.
W lekturach
I spod marsa sypiąc skry,
Lecz kapitan zbliżył się do nich ponury, z wielkim marsem na czole.
Od jutra układam epithalamium, bo bardzo piękne wiersze piszę, jenom w ostatnich czasach trochę Apollina dla Marsa zaniedbał.
To rzekłszy okrutnego marsa postawił i począł wąsy tak kręcić, że aż mu górna warga poczerwieniała.
Nie zawżdy Mars hufy wodzi,
Do urzędów wielkich nigdy Billewiczowie nie doszli, co najwięcej powiatowe piastując, ale na polu Marsa niepożyte krajowi oddali usługi, za które różnymi czasami hojnie bywali nagradzani.
Prawdziwy to bożek wojny, istny Mars: wielki wódz, a zarazem zapalczywy, prawy i głupi.
Ten mars niezgodny z weselem tej doby.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Bal w operze — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.