snadź

I masz snadź litość nad naszą katuszą!

Psy ujadały na nią niekiedy, ale obwąchawszy i jakby snadź poznając swojaczkę, wracały legać na przyzby w słońce.

…lka kroków od progu drgnęła z przestrachu i już, już krzyknąć miała wniebogłosy zapewne, lecz nagle wrażenie trwogi ustąpiło snadź przed uczuciem radości, bo gwałtownie wyrywając rękę swą z grubej dłoni Janowej i przysiadając na posadzce ze śmiechem i czułości…

Snadź, że poskromić nie mógł wnętrznej wrzawy,

Co snadź się stało.

Mieszkanie było ogołocone ze sprzętów, ale snadź jakiś biały mieszkał tam niezbyt dawno.

Nie to go zdziwiło, że wybredna snadź Majka upodobała sobie jego urodę niezaprzeczoną, jeno to, że, obarczona tak nieznośnym i rybim ogonem, w same oczy miłość mu nagle wyznała, a on tego wyznania nie tylko nie odpycha, lecz — najwidoczniej — przyjmuje i z dus…

Lecz snadź rodzaj ten śmierci był mu przeznaczony,