miesiąc
daw., daw., poet.
- księżyc.
W lekturach
Niech ten miesiąc ginie!
Niż w północ w środku pełni od miesiąca.
Na dole tuman, a miesiąc wysoko
Zbyszko patrzał z boku na jej jasne włosy, na podniesioną głowę, na zmrużone oczki i na całą postać oświeconą zarazem blaskiem świec woskowych i blaskiem wpadających przez otwarte okna promieni miesiąca — i zdumiewał się coraz bardziej.
Jak dobre, to z tych kart, żeby i najstarszych, taka światłość bije, właśnie jakoby słońce wzeszło; a jak złe, to się taki mrok po nich rzuca, jakby w noc ciemną, kiedy to ani gwiazd, ani miesiąca nie ujrzy nad ziemią...
Miesiąc wychynął właśnie zza Dniepru i obielił pustkę, głowy bodiaków i dal stepową.
— Znamy ją, wykapana Diana, jeno jej miesiąca we włosach brak!
Wracał jednego wieczora Skrobek do domu, a miesiąc świecił przecudnie.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu O krasnoludkach i sierotce Marysi — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.