rad

Elżbieta była rada, widząc, że Zenon ładnie wygląda między tymi ludźmi, że się podoba.

On by rad sobie władzę najwyższą przywłaszczył,

Idź teraz do niej, będzie rada.

Ale choć tak gorąco potakiwał towarzyszowi swemu, w rzeczy samej nie bardzo był rad, że do tych tłustych kęsków, jakie sobie obiecywał, kompana ma.

Rad bym pogawędził,

Idą Trojanie, klęski tej pomścić się radzi,

Więc gdy mi taką otuchę swym dobrym rozumem czynisz, to zabierajmy się w drogę, która jest daleka i trudna, a ja rad waćpannę do królowej Tatry doprowadzę, bo łzy sieroty godne są pocieszenia i wszelkiej pomocy!

W słońce i rad, gdy zniknie za krańcem zachodnim,