Czytam Lektury

sromota

daw., starop.

  1. hańba; czyn, którego należy się wstydzić.
  2. hańba, niesława.
  3. hańba, wstyd.

W lekturach

I drogowskazem we wszelkiej sromocie.
Antygona, Sofokles · Antygona
Która tak może złudzić!) ku sromocie
Hamlet, Shakespeare, William · SCENA PIĄTA
Niechaj go niebo wieczną sromotą okryje!
Iliada, Homer · Księga XIV
Dręczy go równie i gniew, i sromota;
Konrad Wallenrod, Mickiewicz, Adam · IV
Potem z krwi strugi w kał pędząc sromoty,
Król Edyp, Sofokles · 1. Mit i opowieść o Edypie
Zmazać trzeba mi sromotę.
Odyseja, Homer · Pieśń ósma
Wieczna sromota i nienagrodzona
Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi wtóre — Pieśń V (Wieczna sromota i nienagrodzona...)
Wszak sie ty tylko sromoty wiarujesz;
Treny, Jan Kochanowski · Tren XVI. (Nieszczęściu kwoli a swojej żałości...)

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Antygona — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.