Piętno

Odeszła i splamione krwią obmyje szaty. Ale na czole plama zostanie czerwona; Nie ostrzegłam jej, próżno byłoby ostrzegać, Ta plama nie zejdzie z czoła.

Ludzie zaczęli się pchać naprzód, że ani myśleć było o wyjściu, ruszyć się nawet nie mógł przyparty do kraty; cisza ogarnęła kościół, że każde słowo księdza słychać było wyraźnie. Opowiadał o Męce Jezusowej, a gdy skończył, jął napominać grzesznych, groźnie wytrząchając rękami, a patrząc co trochę na Antka, któren wprost niego stojał, jeno niżej nieco, i nie mógł oderwać oczów, kieby przykuty i urzeczony pałającymi……

Módl się, bo strasznie Pańska dotknęła cię ręka: Usta, którymiś wieczny Majestat obraził, Te usta zły duch słowy szkaradnymi skaził; Słowa głupstwa, najsroższa dla mądrych ust męka, Oby ci policzone były za pokutę. Obyś o nich zapomniał — Już są tam — wykute.…

ktokolwiek by zabił Kaina, siedmiokrotną poniesie pomstę znak

I przyszła na mnie zaduma. Rękami objąłem kolana i skroniem schylił ku ziemi i zapatrzony w listek sennej trawy, co się położył na mej twardej nodze, słuchałem brzęku tej kosy i tego ćwierku szarańczy i tego śpiewu żniwiarki. Od niepamiętnych już czasów nie miałem chwili — może nie miałem jej nigdy —, gdzieby ma dusza tak zapomniała o swej strasznej nędzy. Czyżby zaginął ból?…

Już w szkarłatne Jutrzenka przybrana odzienie Siała złote po całym okręgu promienie, Gdy ojciec nieśmiertelnych, co piorunem włada, Na wierzchołku Olimpu radę bogów składa. Wszyscy milczą, on myśli obwieszcza w tej mowie: — «Słuchajcie mnie boginie, słuchajcie bogowie, I poznajcie niezmienne wyroki mej woli! Niech przeciw nim wystąpić sobie nie pozwoli Nikt z bogów ani bogiń!…

Chciałbym bliznę Kaima zmazać z mego czoła, Pierwszy wzrok ludzi czoło samobójcy bada...

Czego ty po tych knajpach się włóczysz? A gdzież się będę włóczył? Gdzieś muszę. Ja na twoim miejscu starałabym się o jaką znajomość... solidną... no... Tyle mężatek co — Boże. Dziękuję. Mam dosyć kołtunerii w domu i w... samym sobie. Dlaczegóż jesteś... kołtunem? Bom się urodził po kołtuńsku, aniele!…

Cienki muślin rozdarł się i obnażył ramiona milady... Na jednym z tych ramion, okrągłych i białych jak kość słoniowa, d'Artagnan, wzruszony niewymownie, spostrzegł i poznał kwiat lilii, oznakę niczym niezmazaną, wyciśniętą hańbiącą ręką kata.

Kto! ty we krwi! precz, piekielny! Ja weselny, ja weselny, dajcie, bracie, kubeł wody: ręce myć, gębe myć, chce mi się tu na Weselu żyć, hulać, pić. Precz, przeklęty, precz, przeklęty. Dajcie, bracie, kubeł wody: gębe myć, ręce myć... Krew na sukniach, krew na włosach... Nie pyskuj, nie powtarzaj. — Już, już wiedzą o tym w niebiosach. nuci „A stało się to w Zapusty". Precz, przeklęty, precz, przeklęty.…

…daj mi czoło, Niech pocałuję... Cóż to! jakaś plama, Jak krew czerwona? z przerażeniem Krew?... To od maliny Może... daj... zetrę... ścierajcąc Matko... zetrę sama. Jeszcze jest... trąc czoło Teraz?... Jeszcze — jak rubiny W twoim pierścionku pięknie sobie świeci. na nowo usiłując zetrzeć A teraz?... Jeszcze jest... by na osieci Listek czerwony... O! o! to okropnie! Daj mi tu czoło, a zetrę roztropnie.…

Poszedł do karczmy, dojrzał przez okno, że jest tam sporo ludzi, ale się nie zawahał i wszedł ostro, i jakby nigdy nic, przystąpił do największej kupy i chciał się witać ze znajomkami, któryś mu tam rękę podał, ale reszta odsunęła się żywo na wsze strony i spiesznie zaczęli wychodzić. Nim się spostrzegł, został prawie sam w karczmie; dziad jakiś siedział przed kominem i Żyd za szynkwasem.…

Jedną ranę miał na czole, Jedną tylko i niewielką, Zda się być czarną kropelką. Ta największe sprawia bole; Jam ją widział, jam ją zbadał; Tę ranę sam sobie zadał, Śmierć z niej uleczyć nie może. Ach, ulecz go, wielki Boże!

…Mówisz, żem rudy? gust ci zmienię brzęczącą kiesą złota — tylko niech będzie ochota! — Zdradziła brata — Zdradziła męża — Nie powiedziała, że mam tę krwawą na szyi pręgę wisielca, tylko siwe przymrużyła oczęta, a dziś żal jej, że jej suknia pomięta... Wiesz, życie marne! nie żałuj! Dam ci swój stryczek, po co masz po świecie, biedna niewiasto, rozwłóczyć swą hańbę! Nie!…

Koronę nosił car, Krew Piotrów, krew Iwana Leje się z niej jak z czar; Podłogę polską czyszczę, Bo krwią carów zwalana; Ale śladu nie zniszczę, Chyba za drugi wiek!... Jeśli nie zmyjesz wodą z polskich rzek, Przyniosę krwi — podłogę całą Wymyjemy, będzie białą Jak twarz trupa.

— Otóż tak trzeba napisać: „Milordzie, twoja bratowa jest zbrodniarką, chciała ona kazać cię zabić, aby odziedziczyć twój majątek. Lecz nieprawnie poślubiła twego brata, ponieważ była zamężna we Francji, gdzie została..." — „Wypędzona przez męża" — przerwał Atos. — „Ponieważ przekonał się, iż jest napiętnowana" — dodał d'Artagnan.

…daj mi czoło białe, Jeszcze raz... — żono! nie lubię tej wstążki, Czoło należy do mnie, czoło całe, Rozwiąż tę wstążkę... Mężu, uczyniłam Ślub... Ślub po siostrze... tak... lecz gdy powrócę, To wiedz się z Bogiem, ale mi się wyłam Z takiego ślubu... Tak... Bo się pokłócę Z tobą, kochanko... i to nie na żarty. —

Zmiękł znowu w sobie i niewypowiedziana ciężkość zwaliła mu się na serce, poczuł się tak samotnym, zbiedzonym i nieszczęśliwym, taką potrzebę czuł wyżalenia się i wejścia między ludzi, posiedzenia choćby przed jakim ogniem, że do pierwszej z brzega chałupy poszedł, do Płoszków. Byli wszyscy, ale na jego wejście porwali się zestraszeni, nawet Stacho nie wiedział, co rzec. — Jakbym zarżnął kogo, tak patrzycie!…

…Oj paniczu mój drogi, na cóż tobie było Ten pistolet przykładać do białego czoła?... Pamiętam, w lesie oko miesięczne świeciło, Szedłem, a ciągle za mną ktoś: «Grzegorzu!» — woła. Szedłem po lesie... nagle widzę me dzieciątko Na wrzosach, krew czerwona płynie jak rubiny... Nie wspominaj mi o tym... Szatańską pieczątką Pan naznaczyłeś czoło, giniesz z owej winy. Widzi pan...…

Już dwa razy o mało nie stałeś się ofiarą zawziętości twojej bliskiej krewnej, którą uważasz za swoją spadkobierczynię, albowiem nie wiesz o tym, iż wprzód, nim zawarła małżeństwo w Anglii, była już zamężna we Francji. Lecz obecnie, za trzecim razem, możesz zostać zwyciężony. Pańska krewna wyjechała z La Rochelle do Anglii w nocy.…

Niby miesiąc w mglistym kole Krwi... twoja rana... czerwona i sina. Powiedz mi, jaka, jaka straszna wina Przyczyną? Żadna. Lekarz musi wiedzieć Wprzód, nim wyleczy. Czerwona malina Splamiła czoło. Musisz mi powiedzieć, Kiedy to było? Wczora. Wczora rano? Tak. Daj mi ręką posłuchać uderzeń Twojego serca. — Czy pod zapłakaną Wierzbą nie rosły maliny? Mów śmiało; Żądam od ciebie spowiedniczych zwierzeń.…

Przysiągłem wtedy, że ta, co go zgubiła, wspólniczka, co go do zbrodni popchnęła, otrzyma taką samą karę... Nie wiedziałem, gdzie się ukryła, lecz ścigałem ją, pochwyciłem, związałem i wypaliłem na ramieniu znak upadlający, tak jak mojemu bratu ...