Wenus
mit. rzym.
- w mit. rzym. bogini miłości, słynąca z urody, której imieniem nazwano jedną z planet naszego układu słonecznego, jej obserwacja możliwa jest tylko rano i wieczorem, przez co zwana jest również Jutrzenką, Gwiazdą Poranną (Zaranną) lub Gwiazdą Wieczorną.
- bogini miłości i piękna, odpowiednik greckiej Afrodyty; narodziła się z piany morskiej u wybrzeży Cypru; „Wenus anadyomene" (gr.: wynurzająca się z morza) stanowi od czasów starożytnych częsty temat w malarstwie europejskim.
- właśc. Afrodyta, w mit. gr. bogini miłości.
W lekturach
Podobne gwiaździe Wenus, co wynika
…ste wybrzeża, lasy masztów, spiętrzone dachy domów, spiczaste wieże kościelne, białe mury, słowem: śliczne miasto, jak ongiś Wenus, wynurzało się z morskiej kąpieli coraz dokładniej i coraz wyraźniej dla oka.…
Wenus, kiedy mię naprzód trzy boginie sobie
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Balladyna — tam to słowo pada najczęściej.
- Fortunamit. rzym.
- Parkimit. gr.
- Feb a. Febusmit. rzym.
- siładaw.
- snadniedaw.
- puklerz
- miastodaw.
- przyrodzeniedaw.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.