Fortuna
mit. rzym., z łac.
- „bogini szafująca złem i dobrem, szczęściem i nieszczęściem. Wyobrażają Fortunę ślepą i łysą, nigdy nie siedzącą, ale skwapliwą do biegu, mającą skrzydła u nóg, jedną nogą stojącą na kole szybko obracającym się, drugą na powietrzu”. (P. Chompre, Słownik mytologiczny ).
- rzym. bogini ślepego przypadku. Przedstawiano ją z rogiem obfitości, trzymającą ster (była sternikiem życia ludzkiego), zazwyczaj ślepą. Motyw Fortuny odgrywał niezwykle ważną rolę w filozofii Pieśni Kochanowskiego.
- w mit. rzym. bogini przypadku; los. Motyw ważny w filozofii Pieśni Kochanowskiego; zob też Pieśń IX , Ks. 1.
- [tu jest ukazana jako] służebnica boża (Patrz o niej przypisek w pieśni VII Piekła ).
W lekturach
Teraz mię, Fortuno,
Jeśli z nią w związku Fortuna niezgodna;
O niepokaźny chłopie, któryś mnie w tak złą fortunę wprawił!
Tak Fortuna niech kona: raczy li łaskawie,
Fortuna, której koło ustawnie się toczy,
na przykład taką, wiesz: Fortuną.
I fortuna w złotej nawie
Nie wierz Fortunie, co siedzisz wysoko;
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Pieśni — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.