sztuba
pot., z niem.
- w gwarze obozowej: izba, część bloku.
- szkoła; tu: ogół uczniów.
W lekturach
Wiedział, że nazajutrz będzie zmuszony dać dowody bohaterstwa, które zadziwi całą sztubę, sztyft, wreszcie miasto i długo zostanie w koleżeńskiej powieści.
Chodząc na mięso baranie po innych sztubach, słuchałem radia z Warszawy.
— Jeszcze toto do sztuby nie weszło, a już taki rezon.
O ile profesor Leim umiał sztubę trzymać w czasie swej lekcji na wodzy i ukazaniem się swoim rozsiewać w tłumie łobuzów śmiertelną ciszę, o tyle Iłarion Stiepanycz Ozierskij, nauczyciel języka rosyjskiego, nie posiadał władzy takiej ani za szeląg.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Syzyfowe prace — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.