abominacja

Nienawidzę tak owego Bohuna, że bez abominacji wspomnieć jego diabelskiego nazwiska nie mogę.

możeszli bez abominacji o mnie pomyśleć?

To tak głupio brzmi, że aż abominacja bierze.

— Toć i lew przed walką pomrukuje — odparł Zagłoba — żeby w sobie tym większą abominację przeciw nieprzyjacielowi zbudzić, co zaś do wielkich wojowników, każdy ma swój obyczaj.

Na zebrania niedzielne przychodzili również i wolnopróżniacy, choć wypracowania pisane polskie budziły w nich abominację bynajmniej nie mniejszą niż dawniej uprażnienia rosyjskie.

— Cóż to stan małżeński w taką abominację podało?

Poczuwając ja się tedy do krwi tak zacnej, z wielką abominacją patrzyłem na owego Dydiuka.

— A gdym z gniewem i abominacją takową propozycję odrzucił — kończył Bogusław — ów człek z miedzianym czołem rzekł mi: „Pojadę do Radziejowskiego, ten kupi i od funta złotem mi zapłaci..."