jucha

Wzdychał, jucha, kiej miech, pacierze trzepał głośniej niźli Jagata i wypominał dobroście nieboszczyka, ale oczy mu cięgiem szukały czegoś po izbie, a same ręce lazły pod poduszki lebo we słomie łóżka chciwie bobrowały.

Miarkuje jucha gospodarza!

Święty Pieter też powie tak: „Trzeba go puścić do raju, bo inaczej będzie jucha i w piekle śpiewała, a to nie przystoi".

Mógłbym pierś ci lub gębę juchą zafarbować

Jucha, porucznik imponuje mi, jak Pana Boga kocham!"

Widzieliście wy, moi ludzie!" Ckliwo im się zrobiło i tak se założyli: jak albo jeden, albo drugi go tknie, to wyrżnę do juchów!

— Świece, juchy, będą gasili — dorzucił ktosik.

— Zaśby ta pobił, Mateusz ta jednego tknął, że mu nie odrzekł na „Pochwalony", to zaraz juchą się oblał i dziw duszy nie zgubił.