jucha
daw., gw., pogard., gw.
- krew; tu: określenie osoby krewkiej, tj. energicznej i skłonnej do gniewu.
- krew, tu: obelga użyta w pieszczotliwy sposób.
- tu w znaczeniu: krew zwierzęcia.
- rodzaj przekleństwa, wyzwisko.
W lekturach
Wzdychał, jucha, kiej miech, pacierze trzepał głośniej niźli Jagata i wypominał dobroście nieboszczyka, ale oczy mu cięgiem szukały czegoś po izbie, a same ręce lazły pod poduszki lebo we słomie łóżka chciwie bobrowały.
Miarkuje jucha gospodarza!
a gdy mu z zadu wysączy się jucha,
Święty Pieter też powie tak: „Trzeba go puścić do raju, bo inaczej będzie jucha i w piekle śpiewała, a to nie przystoi".
Mógłbym pierś ci lub gębę juchą zafarbować
Jucha, porucznik imponuje mi, jak Pana Boga kocham!"
Widzieliście wy, moi ludzie!" Ckliwo im się zrobiło i tak se założyli: jak albo jeden, albo drugi go tknie, to wyrżnę do juchów!
Kąpiel sobie i swoim naprawiał w ich jusze.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część czwarta - Lato — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.