wolentariusz
z łac.
- ochotnik, wolontariusz, żołnierz walczący w imię swoich przekonań i nie otrzymujący żołdu.
- ochotnik, żołnierz walczący na własną rękę, bez przydziału i żołdu.
W lekturach
— Kiedy w waćpanu to zawsze stary wolentariusz siedzi — odparł niecierpliwie mały rycerz — waćpan myślisz, że rozkaz można dla prywaty spostponować.
Na koniec, gdy na wolentariusza wyjdziesz, to zarazem wyjdziesz spod mojej inkwizycji, a tam sądy z wyrokami na cię czekają...
— Jestem Babinicz, dawny pułkownik wojsk litewskich, a teraz wolentariusz w służbie Najświętszej Panny.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Potop — tam to słowo pada najczęściej.
- kontentdaw.
- wolentarzdaw., z łac.
- konfuzjaz łac. confusio : zmieszanie
- konfidentprzestarz.
- substancjaz łac.
- abominacjaz łac.
- prezydiumz łac. praesidium
- intrataz łac.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.