konfident
przestarz., z łac., z łac., przestarz., z łac., daw., daw., z łac.
- tu: zaufany przyjaciel, ktoś, na kim można polegać, powiernik (dziś: donosiciel).
- tu: człowiek zaufany, osoba, której można się zwierzyć.
- osoba zaufana, zausznik, powiernik, przyjaciel.
W lekturach
Przypuszczał konfidentów do swojej zabawy.
— Ja mu nie konfident, więc nie wiem.
— Znam dobrze tę drogę — odpowiedział Zagłoba — bo żem to był z Janem Kazimierzem konfident i Maria Ludowika pasjami mnie kochała, więc często mnie oboje na mszę ze sobą zapraszali, a to żeby się moją kompanią cieszyć i pobożnością budować.
— Człowiek i do wojny większą ma ochotę, gdy czuje konfidentów koło siebie.
W końcu tom już do siebie gadać począł, ile że konfidenta żadnego nie miałem.
Nienawidzi on króla, jak diabeł święconej wody, i jeszcze by był na waści zawziętszy, gdyby wiedział, żeś królowi konfident — odpowiedział Stankiewicz.
— Takie teraz czasy, że lepiej o tym nie mówić, chyba z konfidentami.
Pan Jan człek niezawzięty i mój konfident.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Potop — tam to słowo pada najczęściej.
- siładaw.
- lubodaw.
- zalidaw.
- kontentdaw.
- wolentarzdaw., z łac.
- przeczdaw.
- konfuzjaz łac. confusio : zmieszanie
- substancjaz łac.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.