wasąg
daw., z niem. Fassung
- wóz gospodarski, dość prymitywny powóz czterokołowy bez resorów, z nadwoziem drabinkowym lub w kształcie wiklinowego kosza, opartym bezpośrednio na osiach; używany w Polsce do pocz. XX wieku.
- daw. pojazd konny z nadwoziem drabinkowym lub w kształcie wiklinowego kosza.
- czterokołowy odkryty powóz z bokami z plecionki wiklinowej.
- dawny pojazd konny z nadwoziem wiklinowym lub drabinkowym.
W lekturach
A zaraz z południa nadjechał długim wasągiem stary handlarz Judka ze swoją Żydowicą i bachorem.
Kiedy wasąg naszych przedsiębiorców zatrzymał się przed gankiem, w dwu oknach błyszczało światło.
Po długiej bezwładności woźnica ruszył się wreszcie i wziął do dźwigania wasągu.
Niejeden i dary znaczne kazał po cichu w wasąg mu wsuwać: od wódek, win do sepecików kosztownie oprawnych, szabel i pistoletów.
Obłok kurzawy wstawał spod ich kopyt, otaczał wasąg i podróżnych.
A gdy waszmość miłemu gościowi koła u skarbniczka każesz zdejmować i wasąg w spichrzu zamykasz, zali to nie przymus?
Trafiwszy bokiem, literką wasąga w ostatni kołek płotu, nie mogła już wykonać swego szybkiego biegu, straciła równowagę i runęła.
„Gady" chłopskie niewielkie były, ale okrągłe, wypasione — wasąg olbrzymi na saniach, słomą wyładowany i okryty kilimkiem.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część trzecia - Wiosna — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.