ino
gw., reg., daw., mit. gr., daw., gwar.
- bóstwo morskie, córka Kadmosa.
- tylko.
W lekturach
— U matki spałam, a Witek co ino przyleciał powiedzieć.
Słońce zaś było już ino, ino...
a ino aby zażyć sławy,
By ino wpadł znienacka do leż.
Jest nią Ino, Kadmosa pięknostopna dziewa,
Cicho przysiedli czatujący, psy tylko wyć poczęły, wilczysko się ruszyło, zrazu krokiem niepewnym, potem szybciej coraz, patrząc ino, kędy umykać ma do lasu.
Cięgiem ino rad byś godać,
— Jak wyszli o chłodzie, to ani chybi, co ino ich patrzeć!
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część czwarta - Lato — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.