war

Ni w myśli postało opieranie, kiej ściskał, aż ją mdliło w dołku, i takim warem przejmował.

Bo w twoim wieku krew nie war, pokornie

Uderzyły nań wary.

Moc i życie kipiało w nim jak war w garnku — a spotężnione czystością i długim wypoczynkiem chodziło mu po kościach jak płomię.

Jak długo nie pamięta, wie jednak, że z czasem przywykł do wszystkiego, tylko ten płacz wewnętrzny, którego już w sobie nie czuł, przemienił się w głuchy i gorzki war, co chwilę wybuchający zeń gniewem, rozjątrzeniem, niby ciężką przeciw życiu i światu obrazą.