tuman

daw., z ros.

mgła, opary; kłąb czegoś sypkiego (np. kurzu) lub lotnego (pary wodnej) unoszący się w powietrzu i powodujący jego nieprzejrzystość.
chmura, kłęby gęstego dymu, mgły lub oparów.
mgła; „puszczać tuman" znaczy tu „kłamać".

W lekturach

Na dole tuman, a miesiąc wysoko

Po ziemi ranne przemknęły tumany.

Śpi w tumanie rzeka,

Obejrzała się na drogę i na tuman poza drogą.

Czy tuman padł mu na oczy?

Puszczasz tuman i chcesz, bym uwierzył daremnie.

Dziś, okryte tumanem, te mokrzycę chrupią,

Z utworu Grażyna — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.