surma

instrument pochodzenia azjatyckiego, w Europie od średniowiecza, gł. jako instrument wojsk. (o przenikliwym brzmieniu).
instrument dęty z drewna lub kości słoniowej używany w daw. wojsku do sygnalizacji.
instrument dęty o przenikliwym brzmieniu, używany w daw. wojsku do sygnalizacji.
trąba używana dawniej w wojsku do celów sygnalizacyjnych.

W lekturach

grzmiącym miedzianą surmą archanioła

Zwoływali się surmą na wrzawę-zabawę,

Hej grajcie litaury, grajcie, surmy nasze!...

Dusze z nich wyszły, a ciał nie mogły rozbudzić ani surmy do bitwy, ani brzęk kielichów do uczty.

I cóż, że surma w niebie gra,

— Zaliby prawdziwy przyjaciel podchodził porą nocną i tak okropnym głosem surmów i trąb przerażał śpiące sługi boże?

Z utworu Napój cienisty — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.