sajdak
- wyposażenie łucznika składające się z futerału na łuk oraz futerału na strzały (kołczanu).
- sahajdak, futerał z łukiem i kołczan ze strzałami.
- pokrowiec na łuk i strzały.
W lekturach
Za nim pomaszerowali łucznicy w czepkach i spódniczkach; mieli oni łuki w garści, sajdaki na plecach i szerokie tasaki u prawego boku.
Bo sajdak z łukiem porwała,
Przy nich łuk, włócznia, miecz i sajdak leży,
Nad zbroją pana czuwali trzej giermkowie: Czajka z Nowego Dworu, Mikołaj z Morawicy i Daniłko Rusin, który dzierżył łuk i sajdak królewski.
Miedny miecz, srebrnokuty, łuk ze strzał sajdakiem.
Każden zbrojny, ale w najrozmaitszą broń: jedni mieli łuki i sajdaki na plecach, niektórzy samopały albo tak zwane z kozacka „piszczele", inni szable tatarskie, inni kosy lub wreszcie tylko kije z przywiązaną na końcu szczęką końską.
Powietrze poczęło się nasycać światłem; blady blask jął srebrzyć groty włóczni, migotać na gołych szablach, wydobywać z cienia wąsate, groźne twarze, hełmy, kołpaki, kapuzy, tatarskie baranie czapki, tołuby, sajdaki.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Faraon — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.