laufer
daw., z niem., z niem.: Läufer, z niem., daw.
- w gwarze obozowej: goniec obozowy, więzień funkcyjny.
- sługa biegnący przed karetą i torujący jej drogę.
- goniec; również w szachach.
- goniec, posłaniec.
W lekturach
Poprzedzali go dwaj laufrowie z kijami i dwaj z pochodniami; zaś za lektyką szło czterech służących uzbrojonych od stóp do głów.
Z istoty takiej właśnie, osiadłej na gruntach ojcowskich, stał się laufer biegający po świecie za lekcjami, coś w rodzaju motyla wykwitłego z poczwarki (jeśli wolno użyć tak wyszukanej metafory).
Przodem, niby laufer, bieży
Dąbrowski jest pionem czy tam laufrem w ręce pierwszego lepszego Berthiera albo Brune'a.
…, barwnych, jaskrawych a rozmaitych, moc służby dworskiej: więc olbrzymich pajuków, hajduków, janczarów, kraśnych Kozaków, laufrów z cudzoziemska przybranych.…
— dorzuciłem pogodnie, patrząc ubawiony, jak Stefan, były kolega, fleger z Birkenau, potem laufer i pipel esesmański na małej komanderówce, od którego raz, że nie dość szybko ustąpiłem mu z drogi, dostałem uważnie po mordzie, wreszcie blokowy na najbogatszym,…
— A ten laufer oczekujący przy drzwiach?
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Faraon — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.