rozhowor

Taki rozhowor...

Żegnają siebie po tym rozhoworze,

Coś się nad ziemią snuje, coś jakby widma z grobów wstające, szepczące tajemnicę mogił, trupich czaszek rozhowory.

A ów dąb sędziwy szumiał, po lekuchnu szumiał, gdzieś od samego serca wiodąc rozhowor cichy, a przypominając owe dawne wieki swej młodości.

I takie między nimi były rozhowory:

Następnego dnia długie były rozhowory komisarzy między sobą: czy dary królewskie wręczyć Chmielnickiemu natychmiast, czy też czekać, dopóki by większej pokory i jakowejś skruchy nie okazał.

Co ty ze zbójcami rozhowor czynić będziesz?

Więc się już nie spodziewaj ze mną rozhoworu,