równianka

a w kosach równianka

Że głów równianka nie wieńczyła biała,

Krople zielone, kraśne — trawki, równianki,

A Danusia, stojąc z rozpuszczonymi już włosami, zatroskała się także, bo i jej chodziło o wianek; po chwili jednak ukazała na równianki z nieśmiertelników wiszące na ścianach izby i rzekła:

Szła tak blisko Koszałka-Opałka, że go trąciła jej lniana szatka, ciepłym tchem wiatru owionięta; i tuż przy nim zapachniały fikołki, przytulone równianką do jej jasnych włosów.

Jak biedna dziewic równianka

Chcesz wiedzieć, z jakich kwiatów ta równianka,

Zrywa zapóźnione maczki, bławatki, kąkole, aby z nich uwić równiankę.