przynuka
z białorus., z ros., z ukr., daw., reg., reg.
- usilne zachęcanie, zmuszanie kogoś do czegoś (najczęściej do jedzenia lub picia w imię gościnności pojmowanej w kategoriach przemocy); przymus.
- przymus, usilne namawianie.
- zachęta.
W lekturach
I krytyk zda się, kiedy nie z przynuką,
Zbytkiem przynuk lub zbytkiem jawnej oziębłości.
Jeszcze ma szczególniejszą jakąś pasję kielichy we mnie wmuszać, ja zaś, nie chcąc się grubianinem okazać, ustępuję przed przynuką, bo zawsze to obserwowałem, żeby gospodarzowi nie uchybiać.
Prośby i obietnice i wszelkie przynuki,
Dosyć będą przynuki mieli i ponęty
Niewiele trzeba było Kozakom przynuki,
Ręką bije, przynuką ochoty dodaje,
Pełno krwie i wzajemnych z obu stron przynuków.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Transakcja wojny chocimskiej — tam to słowo pada najczęściej.
- kierzdaw.
- bezgw.
- znaćz ros.
- rozhoworz daw. ukr., dziś: розмова
- kinąćz ukr.
- zaszczytz ros.
- rubieżreg.
- hustemz czes.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.