pohaniec

starop., z ukr., daw.

muzułmanin (Turek lub Tatar; poganin); określenie pogardliwe.
poganin, niechrześcijanin; tu: chodzi o Turków i Tatarów.
wyznawca islamu.

W lekturach

„Towarzystwo" rzucało przecie czapki w górę na widok pohańca.

Ogniem i mieczem, Henryk Sienkiewicz · Rozdział XI

Niech żony srogich pohańców i dzieci

Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi pierwsze — Pieśń VI (Acz mię twa droga, miła, barzo boli...)

I już nam ma być ten pohaniec srogi,

Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi pierwsze — Pieśń XIII (O piękna nocy nad zwyczaj tych czasów...)

Podolska leży, a pohaniec sprosny,

Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi wtóre — Pieśń V (Wieczna sromota i nienagrodzona...)

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Pieśni — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.