płony
daw., daw., gw., starop.
- niepotrzebny, daremny (dziś: „płonny"; por. „płonne marzenia").
- jałowy; tu: błahy, nieważny, bez wartości.
- jałowy, bezowocny; tu: niepożywny.
- nieurodzajny, daremny, płonny.
W lekturach
A jednak często, choć się zdają płone,
Boś ano bezbronny, słaby i płony jako ten listeczek, którym wiater żenie po świecie.
Wylazła spod brogów o samym wschodzie i śpiesznie drepcąc, podnosiła do słońca twarz szarą i wyschłą jako te płone ugory zeszłoroczne; jeno jej siwe, zaczerwienione oczy rozbłyskiwały radością.
Dla nas ta droga niezdobyta, płona,
Przeto te troski płone
Matczyne dary płone.
Trefiąli się też jakie biesiady albo rozmowy z miłym przyjacielem, już od niego nic płonego, nic omylnego nie usłyszysz.
płone jadło, to przelatuje przez żywot kiej bez sito.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część czwarta - Lato — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.