Czytam Lektury

płony

daw., daw., gw., starop.

  1. niepotrzebny, daremny (dziś: „płonny"; por. „płonne marzenia").
  2. jałowy, bezowocny; tu: niepożywny.
  3. nieurodzajny, daremny, płonny.
  4. nieurodzajny, mizerny, słaby.

W lekturach

Boś ano bezbronny, słaby i płony jako ten listeczek, którym wiater żenie po świecie.
Chłopi, Część czwarta - Lato, Reymont, Władysław Stanisław · I
Wylazła spod brogów o samym wschodzie i śpiesznie drepcąc, podnosiła do słońca twarz szarą i wyschłą jako te płone ugory zeszłoroczne; jeno jej siwe, zaczerwienione oczy rozbłyskiwały radością.
Chłopi, Część trzecia - Wiosna, Reymont, Władysław Stanisław · I
Przeto te troski płone
Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi pierwsze — Pieśń XXIV (Zegar, słyszę, wybija...)
Matczyne dary płone.
Treny, Jan Kochanowski · Tren VII. (Nieszczęsne ochędóstwo, żałosne ubiory...)
płone jadło, to przelatuje przez żywot kiej bez sito.
Chłopi, Część czwarta - Lato, Reymont, Władysław Stanisław · V
W śmiech obrociwszy nasze płone rady,
Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi wtóre — Pieśń VIII (Nie frasuj sobie, Mikołaju, głowy...)
Niczyjej, lubo słusznej, lub płonej trwogi.
Pieśni, Jan Kochanowski · Księgi wtóre — Pieśń XX (Jaką, rozumiesz, zazdrość zjednałeś sobie...)

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Pieśni — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.