płomię
daw., gw., daw.
- dziś rz. r.m.: płomień.
W lekturach
Lecz proch, co płomię zgryzło i rozwiało,
Głęboka cichość szła górą nad ziemiami, rozpalone powietrze jaże ślepiło migotem, ziejąc takim skwarem, że skroś tych białawych, roztrzęsionych płomi jeno niekiej przeleciał bociek ważąc się ciężko na omdlałych skrzydłach i zaziajane wrony przefrunęły.
Moc i życie kipiało w nim jak war w garnku — a spotężnione czystością i długim wypoczynkiem chodziło mu po kościach jak płomię.
„Jako z całego naręcza drzewa (mówił) większe jest płomię niźli z jednej szczapy, tak z wielu głów baczniejsza niźli z jednej rada".
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Boska Komedia — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.