persona

I sama miała ochotę zakrzyknąć z chórem: „Vivat Wołodyjowski!" — lecz pan Zagłoba reflektował ją, iż powinna zachować się, jak na dostojną personę przystoi, i kłaniać się na obie strony, właśnie jak czynią królowe wjeżdżając do stolicy.

Ale muszą to być znaczne jakieś persony, skoro mogą panu wojewodzie rozkazy dawać.

…zamykano, miał skoczyć w uliczkę, gdy wtem w kręgu światła padającym od jedynej w tych okolicach latarni spostrzegł wysoką personę w cylindrze i długim paltocie z bobrowym kołnierzem.…

— Mam ja do odzyskania nie tylko jej personę, ale jej estymę i afekt.