orczyk
gw.
- poziomy drążek służący do połączenia uprzęży koni pociągowych z pojazdem lub narzędziem rolniczym; w przypadku zaprzęgu dwukonnego używano tzw. wagi , złożonej z dłuższego drążka, na którego obu końcach na żelaznych kółkach wisiały dwa orczyki.
W lekturach
A w parę pacierzy wieprzek — już oparzony, obrany ze szczeciny, wymyty — wisiał w Borynowej izbie, rozpięty na orczyku przywiązanym do belki.
Założył jej też, nie zwlekając, linkę na kark, przywiązał ją do wagi od orczyków, wlokącej się za parą jego koni, plunął w garść i popędził je, tnąc z całej mocy.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część trzecia - Wiosna — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.