obudwu

Obudwu, o przechwałki, o koszta z powodu

Z białych nosów obudwu lała się krew, z ust toczyła się piana, z kurt, kamizelek, koszul dyndały strzępy.

Oto na obudwu wychudłych łydkach, od kolana do stopy, miała pozapinane bransolety bezcennej wartości, nie tylko co do waloru drogich kamieni, lecz i co do ich wagi historycznej, pamiątkowej.

W cuchnącej woni kloacznej, która dech zapierała — wśród innej woni — fetoru zgniłych trupów, którą tu wiatr wirujący przynosił — przeżyli świętą chwilę znalezienia się, przytulenia, pierwszy moment spotkania obudwu na tej ziemi.

Znoszono tam masy jabłek, gdy dojrzały w rozległych ogrodach leżących po obudwu stronach drogi wjazdowej.

Oszukuje obudwu.