obiedwie

Obiedwie kochają.

Rankiem obiedwie sine jak żelazo,

Michałek jedną ręką cisnął ten nóż daleko od siebie, a drugą, z której krew rzygała, trzymał obiedwie dłonie studenta.

Obiedwie odjęły z bolesnych nóg księżnej owe bransolety, których w pociągach-tiepłuszkach, a potem na statku nie zdejmowała od tygodni w obawie rewizji i konfiskaty.

Długo przy matce Klary bawiły obiedwie,

Tymczasem weszło na salę całe towarzystwo nawłockie: pani Wielosławska, wujcio Michał ze swymi grubymi i obwisłymi wąsami, szczególnie odmieniony we fraku, obiedwie ciotki — Angelique i Victoire („Ach, te stare zwaliska!"...