obadwaj

Strzelec chwycił jeden koniec drąga, Nardzewski drugi; schylili się obadwaj i jednocześnie, jak na komendę, podnieśli zawieszone zwierzęta.

Dążyli tedy, obadwaj teraz, na razie w marzeniu do walizki w Moskwie.

Leżeli tedy obadwaj z ojcem, który cherlał i dusił się w niemiłosiernym zaduchu wozu — wysypiali się i prowadzili rozmowy.

Obadwaj z ojcem byli rozradowani i dumni ze siebie, jakby każdy z nich pawia z rozłożonym ogonem połknął i nosił w sobie po ulicach i placach.

Obadwaj Barykowie nasłuchiwali.

Wdrapali się obadwaj do wnętrza wozu.

Tak to z panem Gajowcem kochali się obadwaj na nowo w widmie panny Jadwigi.

— Powiedzieliśmy przecie obadwaj: — zobaczymy...