mię
daw.
- dawna forma zaimka osobowego 1 os. lp w pozycji nieakcentowanej w zdaniu (analogiczna do 2 os. lp: cię); dziś tylko: mnie.
- krótka forma zaimka mnie stosowana daw. w pozycjach nieakcentowanych w zdaniu (por. ciebie, cię).
- daw. forma zaimka osobowego w pozycji nieakcentowanej w zdaniu; dziś jednolita forma: mnie.
W lekturach
…e nowo narodzonego, co właśnie, przez mamkę i pewną mądrą matronę z sąsiedztwa, od miesięcy już kilku i zanim osobiście poznać mię mogła, wielce w istnieniu moim zainteresowaną, zgodnie uznane zostało za zapowiedź po pierwsze nieosobliwej doli w świat wchodząc…
— Jak sobie teraz patrzę na to wszystko, widzę to i tamto — to mię to boli.
Ciągną mię znowu do Francji; ku czemu
Pogładził mię łaskawie po włosach.
Pobiegłem na górę, do Peggotty, aby mię ubrała, a tymczasem pan Murdstone zsiadł z konia i wiodąc go za uzdę przechadzał się powoli wzdłuż głogowego szpaleru, po drugiej zaś stronie przechadzała się moja matka.
Miło mi wspomnieć, że matka moja rozpłakała się także i długo, długo tuliła mię w objęciach...
— znów zapytała, wyściskawszy mię, ile się dało.
Nazajutrz droga wiodła mię śród sadów i chmielem obsadzonych płotów.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Dawid Copperfield — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.