kreton

Zawsze ubrana czyściutko w wypełzłe satinetki i kretony, w których służba i sama pani Cecylia rozpoznawała dawne, ofiarowane jej swe suknie.

Pewnego wieczoru szopa z trawy, pełna kretonu, perkali, paciorków i nie wiem już czego, buchnęła płomieniem tak nagle, iż można było pomyśleć, że ziemia się rozstąpiła, aby pozwolić mściwemu ogniowi pochłonąć wszystkie te śmiecie.

Ani hotele, ani bogata biblioteka, ani rynki z kretonami, ani sklepy, ani synagogi, ani ormiańskie kościoły nie zwróciły jego uwagi.

Powietrze pełne było zapachu ciężkich tkanin wełnianych, grubych drukowanych kretonów, płócien lśniących i zimnych w granatowych kartonach, zapachu ich kolorów i apretury.

Na ulicy panował ogromny ruch, procesje z odgłosem bębnów, urzędnicy celni, oficerowie i żołnierze w niebieskich kretonach, z nabitą bronią, przyboczna gwardia mikada w swoich jedwabnych kaftanach, w pancerzach i mnóstwo innych wojskowych różnych stopni.