korzec
daw., gw., z ros. koriec
- dawna jednostka objętości.
- rodzaj skrzyni w młynie.
W lekturach
— Z pół korczyka do jedzenia zaraz niech weźmie, a potrza jej więcej, to dopiero po sadzeniu, boć nie wiada, wiela ostanie.
Wrzeszczał, rzeczywiście, na cały tamtejszy kraj — każde jego słowo przekrzykiwało wszystkie „korce", tryby, walce, palce i pytle, gadające rzecz swoją.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Chłopi, Część trzecia - Wiosna — tam to słowo pada najczęściej.
- jenodaw., gw.
- snadźdaw.
- kiebygw.
- kędydaw., gw.
- baczyćdaw., gw.
- miarkowaćdaw., gw.
- kolegw.
- naścidaw., gw.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.