kądziel
daw.
- pęk włókien do przędzenia; najczęściej włókna lnu, konopii lub wełny, które następnie przędzie się, skręcając z nich nić.
- pęk włókien przygotowanych do przędzenia, daw. symbol płci żeńskiej.
- pęk włókien z lnu, konopi lub wełny przygotowany do przędzenia nici.
- linia żeńska rodziny.
W lekturach
Alcyd, co kądziel prządł u stóp Ioli,
Podajcie mi garść kądzieli,
Wróć do domu, weź w ręce kądziel
Mieczem przeciw kądzieli nie poradzisz!
W cząstce spadły dalekim krewnym po kądzieli,
Panna Aleksandra wraz z krewną swą panną Kulwiecówną siedziały w pośrodku, a dziewczęta po bokach na ławach; wszystkie kądziel przędły.
Żony ich doma przędły swe kądziele.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Boska Komedia — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.