iście
daw., starop.
- istotnie, [prawdziwie, naprawdę].
- chód; neol. od. czas. iść .
- istotnie, zaiste.
- niewątpliwie.
W lekturach
I stamtąd nasze zwróciliśmy iście
Mentor, ów czczy chełpliwiec, odbieżał go iście,
…Bogu, ani o wolej bożej, ani o zakonie Jego, tylko się tak przyrodzonymi cnotami sprawując, kto czytał ich sprawy, może się iście podziwować, pomyśliwszy sobie, co to byli za ludzie, a jako cnotliwych, pobożnych a poczciwych obyczajów i używali, i w nich się…
Niemożność iścia hamuje chęć woli.
Gdy siedem niewiast wstrzymały swe iście,
A bez kolebek, bez niedźwiedzi aż do kolan na szkapach, a bez dziwnych pstrocin, a zwłaszcza miłościwa pani iście się nie lada jako ukaże.
A nie darmo iście prorok ten głos na świat rozwołał, iż: „Byłem młod, a sstarzałem się, wielem świata zwiedził i wielem widział, alem tego nigdy nie widział, aby sprawiedliwy był kiedy opuszczon, a pokolenie jego aby szukało chleba.
…ności mieć, aby się w tym świętym klenocie a w tej poważnej prawdzie na wszem statecznie a mocnie zachował, tedy mu też tego iście nie mniej potrzeba, aby ją też i w kim innym rozważyć a obaczyć umiał, bo się to na wiele rzeczy przygodzi.…
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Żywot człowieka poczciwego — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.