inkwizycja
z łac.
- instytucja policyjno–sądowa, ustanowiona przez Kościół katolicki w w. XIII w celu walki z herezjami. Posługiwała się szpiegostwem i torturami, wydawała bardzo surowe wyroki. Zniesiona dopiero w XIX w.
- tu: jurysdykcja, prawo.
- badanie, dochodzenie.
W lekturach
Rządzili nimi Merowingowie i Karlowingowie, Burboni i Bonapartowie, były trzy republiki i parę anarchii, była inkwizycja i ateizm, rządcy i ministrowie zmieniali się jak krój sukien albo obłoki na niebie...
— Ale waszej mości — rzekł zwracając się do małego rycerza pan Motowidło — całkowita względem Mellechowicza przysługuje inkwizycja, gdyż on nigdy towarzyszem nie był.
— On mi list zapowiedni przez tegoż pana Wołodyjowskiego przysłał, a przez to pod inkwizycję hetmańską poszedłem i sądów mogłem się nie bać.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Lalka — tam to słowo pada najczęściej.
- kontentdaw.
- kondycjaz łac.
- infamisłac.
- intercyzaz łac.
- deputacjadaw.
- konsyliarzz łac. consiliarius : doradca
- Notabenełac. nota bene
- asygnacjaz łac.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.