infamis
łac., z łac., łac.: niesławny, daw.
- człowiek okryty złą sławą wskutek postępowania uznanego za nikczemne lub niegodne.
- osoba skazana na utratę czci i praw; przen. niegodziwiec, wyrodek.
- skazany, pozbawiony czci wyrokiem sądu; tu M lm infames .
- banita, człowiek pozbawiony honoru i wyjęty spod prawa.
W lekturach
„A jednak ten Mraczewski jest infamis!
— I kondemnatę uzyskam, i bezecnym go ogłoszę, a potem wojna, ale już z infamisem.
Nikt bez wyjątku, nawet matka, nie miał prawa rozmawiać z „zakałą", z „wrzodem", z „infamisem" rodu.
„Nawet infames wszyscy (mówił uniwersał), banniti i proscripti, iść na tę wojnę powinni." Rycerstwo miało na koń siadać, własnych piersi nadstawiać i z łanów żołnierzy pieszych dostarczyć, możniejszy więcej, biedniejszy mniej, wedle możności i sił.
Co to za infamis, proszę pana, co się tak poważył rozpuścić cugle swemu grubiaństwu?
— Drogi d'Artagnanie — rzekł Aramis — nie miej do mnie urazy, proszę, potrzeba mi pieniędzy; wreszcie ja pierwszy ponoszę karę, ten handlarz infamis obdarł mnie najmniej na pięćdziesiąt luidorów.
Infamis, kto nie rozumie!
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Potop — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.