Czytam Lektury

dzięcielina

gw., reg.

  1. gatunek koniczyny.
  2. koniczyna.

W lekturach

Równinę przerzynały drogi białe i trochę zieleniejące od z rzadka porastającej je trawy; ku nim, niby strumienie ku rzekom, przybiegały z pól miedze, całe błękitne od bławatków, żółte od kamioły, różowe od dzięcieliny i smółek.
Nad Niemnem, Eliza Orzeszkowa · I
Gdzie panieńskim rumieńcem dzięcielina pała,
Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie, Mickiewicz, Adam · Gospodarstwo
…zelma i Jana i prędko przebywali przerzynającą duży ogród drogę, na której teraz usychały trawy i żółkły więdnąc białe dzięcieliny, siedząca na sapieżance biało-czarna sroka zakrakała, kogut za płotem zapiał i żółty Mucyk wybiegł z podwórka z wielkim szczekani…
Nad Niemnem, Eliza Orzeszkowa · V

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Nad Niemnem — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.