zabaczyć

— A zabaczyłaś o jednej, co by była la nich w sam raz.

To gapa ze mnie, żeby zabaczyć!

— Widzę zawdy i do samej śmierci nie zabaczę, jak ich brali...

— Przynieś go, naści dziesiątkę, byś nie zabaczył!

Zabaczyliście, co prawili Rusini, że Tatarów tyle najdziesz, ile ich pobitych na polu leży, a niewolnika nikt nie ułapi, bo Tatara we stepie nie zgoni.

— Tatuńcio zabaczyli motyki...

— Tatulu, a nie zabaczcie o chustce, coście to jeszcze na zwiesne obiecali...

Ogarnął ją sobą i rozgrzewał takimi całunkami, aż oboje wnet zabaczyli o całym świecie, objęli się krzepko w pas i poszli jakąś dróżką, która się im sama nawinęła pod nogi; szli kołysząc się ciężko ruchem drzew, pokrytych nadmiarem kwiatów i kolebiących się ci…