borgować

Jutro niedziela, ludzie się już zwiedziały, to się ich tu naleci; ino nie borguj nikomu.

Szło o zgodę z dziedzicem, któren obiecywał za morgę lasu dać chłopom po cztery na podleskich polach, a drugie tyle ziemi puścić na spłaty; chciał nawet borgować drzewo na chałupy.

Każdą kwartę kaszy wymodlają u młynarza, nikt nie chce zborgować i pożyczyć do nowego...

— Już nawet Jankiel nie chce borgować, krowę przyjdzie sprzedać, cóż?...

— Już się znalazł — rzekł — jeno trza mu będzie borgować.

Choć nikt borgować nie chce, przykrzą się dłużnicy,

— krzyczał Jankiel zabiegając mu drogę — zapłaćcie, ja wam borgować nie będę...

— Idź se do karczmy, Żyd ci jeszcze poborguje — wyrwało się jej niechcący.