wama

— Jeszcze się nim nacieszycie, jeszcze się wama da we znaki — syknął kowal, poglądając na Jagusię, siedzącą pod ścianą.

A niech wama darzy i plonuje Bóg miłosierny, gospodarze kochane!

— Za bardzo bierzecie do serca, jeszcze się wama zapiecze wątroba, a uważam, że i do roboty gorącujecie się...

— Na zdrowie wama, dziadku!

— Odpocznijcie, a to wama już oczy na wierzch wyłażą.

Dajcie mi jeno grunt, spomóżcie, braty rodzone, a to już wama za to do śmierci się nie odsłużę.

— Przeszkadza to wama?

— Wyczeszemy wama kołtuny, że bez łbów pouciekacie!