waju

— Bych się waju tylachna ostało po kim, to byście się do siódmego potu wydzierali, nie żałując gardzieli.

— Radzi was przyjmą, torbeczki dygujecie niezgorsze, a jakiś grosz też być musi w supełkach, to juści, że chętliwie przypuszczą waju do krewniactwa.

— trzy niedziele, jak u waju siedzimy w chałupie, a to i dzień jeden obyć się nie obył bez wrzasków a bijatyki, a tego kłyźnienia!

— Czemuż to waju nie wyręczą?

— Co wam też do głowy przychodzi, dawnom waju nie widziała, tom się zdziwiła.

— Że to nikt ani się pokaże, tom umyślił waju odwiedzić — rzekł prosto.

— Rzekliście mądre słowo, Macieju; jutro po kościele mają się gospodarze zebrać u mnie, by cosik postanowiła gromada, tośwa przyszli waju zaprosić na naradę.

— Uradzilim przypuścić waju do spółki!