w pobok
daw., gw., daw.
- z boku, po bokach.
- obok, po boku.
W lekturach
A czasem znikała z oczu doszczętnie, aby znów się w całości odbudować i wynurzyć z głębiny sadu, który w pobok niej gęstym zadrzewieniem na tle nieba ciemniał gałęziście — i już to niebu, już to chałupie bliższy się na przemian wydawał.
Spadły wąsy w pobok skały, a usta się ukazały.
…dzieci, inni klękali w ciemnym, długim przejściu i podnosząc w górę kaganki prosili o błogosławieństwo; inni wreszcie idąc w pobok śpiewali, tak że nie było chwili sposobnej ni na zapytanie, ni na odpowiedź.…
— Nie wiem, jak długo jeszcze zdołam w pobok was przebywać.
Inne trudne słowa z tej lektury
Z utworu Klechdy polskie — tam to słowo pada najczęściej.
Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.