Czytam Lektury

retor

z gr.

  1. orator; osoba wykształcona, by układać i wygłaszać publicznie przemowy skonstruowane zgodnie z prawidłami retoryki; mówca.
  2. mówca; osoba wykształcona w zakresie logicznego i przekonywującego formułowania przemów oraz wygłaszania ich.

W lekturach

Siedząc wtenczas retorem w jezuickiej szkole,
Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie, Mickiewicz, Adam · Zaścianek
W łaźniach publicznych bywał rzadko: chyba że zdarzył się jakiś budzący podziw retor, o którym mówiono w mieście, lub gdy w efebiach odbywały się wyjątkowo zajmujące zapasy.
Quo vadis, Sienkiewicz, Henryk · Rozdział pierwszy

Inne trudne słowa z tej lektury

Z utworu Pan Tadeusz, czyli ostatni zajazd na Litwie — tam to słowo pada najczęściej.

Objaśnienie pochodzi z przypisów redakcji WolneLektury.pl, udostępnionych na Licencja Wolnej Sztuki 1.3. Zestawienie i przykłady użycia pochodzą od nas.