przetak

«Ponieważ ziarno wysiane z przetaka

— zapytał, krając potężny glon chleba z bochna, jak przetak wielkiego.

— Popróbujcie wodę nosić przetakiem, a obaczycie, co nanosicie, tak jest i z biedą; już takie urządzenie boskie jest, to widzi mi się i ostanie, że jeden ma, a drugi wiater po polu łapie.

By go dognać, w przetak siędę,

Chciałeś z mojej skóry przetak uczynić, spróbuj tu wleźć do mnie na górę, a obaczymy, czy ci twojej tak nie posiekam, że się i psom na buty nie zda.

— Przetak i groch!